Het is half negen.
De lampjes op de kinderkamers branden zacht.
Mijn huis ademt stilte – en ik adem met haar mee.
Ik zit op de bank.
Niet als moeder. Niet als partner.
Gewoon… als ik.
Maar wie is dat nog?
Die vrouw, als de dag is opgeruimd en de boterhammen zijn gesmeerd voor morgen?
Wie ben ik nog als vrouw na het moederschap?
Moeder zijn heeft me gelaagd gemaakt.
Zachter, wijzer, opener.
Maar ook… soms waziger.
Alsof mijn lijf vooral functioneel werd: voedend, dragend, verzorgend.
En mijn vrouw-zijn? Iets dat op pauze stond. Of misschien zelfs vergeten was.
Soms trek ik een jurk aan die net iets te laag is uitgesneden.
En dan vraag ik me af of ik hem draag voor mezelf, voor hem – of om te voelen dat ik besta buiten het zorgen.
Wat gebeurt er met je seksuele identiteit als je moeder wordt?
Ik dacht vroeger dat die twee makkelijk samen konden bestaan.
Moeder én minnares. Verzorgend én verlangend.
Tot ik me betrapte op gedachten als:
“Wat als ik te moe ben voor seks?”
“Ben ik minder vrouw als ik geen zin heb?”
“Is dit nu mijn libido… of gewoon vermoeidheid?”
En toen vroeg ik me iets anders af.
Niet: hoe moet het weer zoals vroeger?
Maar: wie ben ik nú?
Wat prikkelt me?
Wat raakt me?
Wat doet mijn huid tintelen – nog voor er iets fysieks gebeurt?
Hoe ontdek je je sensualiteit opnieuw na kinderen?
Voor mij begon het met vertragen.
Niet in actie schieten, maar waarnemen.
Mijn lijf voelen onder de douche.
Mijn heupen bewegen op muziek.
Een boek lezen dat sensueel is – niet expliciet, maar zinderend.
En later:
Floris aankijken met een andere blik. Niet als vader van mijn kinderen.
Maar als man. Minnaar. Spiegel.
En mezelf aankijken, als vrouw.
Niet per se sexy, maar wél sensueel.
Aanwezig. Ademend. Open.
Wat als je je vrouw-zijn even kwijt bent?
Dan is er niets mis.
Dan ben je niet gebroken of raar of minder dan.
Het moederschap is groot.
En jouw vrouw-zijn is ook groot.
Ze mogen naast elkaar bestaan, botsen, samenvallen.
Je mag jezelf herontdekken.
Zonder haast. Zonder doel.
Alleen met nieuwsgierigheid.
En als je straks weer alleen bent – op die bank, met je voeten onder je –
stel jezelf dan niet de vraag of je nog wel een vrouw bént.
Maar: welke vrouw je vandaag bent.
Herkenbaar? Lees ook:
- Waarom ik soms verlang naar de vrouw die ik was vóór het moederschap
- Mijn libido was op vakantie – dit hielp wél (zonder druk of trucjes)
- Moeder én partner zijn? Zo houd je de balans in je relatie
Liefs,
Roos