Soms voelt het alsof ik twee versies van mezelf ben.
De moeder die zorgt, organiseert, sust, voedt en opvangt.
En de vrouw die wil beminnen, verleiden, voelen, lachen, ademen.
Die twee versies botsen weleens.
Vooral om acht uur ’s avonds, als ik uitgeput op de bank plof. De kinderen eindelijk slapen, mijn bh allang op de vloer ligt en ik me eerder een uitgeknepen vaatdoek voel dan een minnaar.
En toch…
Ik wíl het wel.
Niet alleen voor hem. Maar ook voor mezelf.
Ik wil me vrouw voelen. Geen moeder-in-ruststand.
Wanneer word je partner, als je de hele dag ouder bent?
Sinds ik moeder ben, draait zóveel om anderen.
De kinderen. Hun behoeftes. Hun gevoelens. Hun ritmes.
Daarna komen de praktische zaken: werk, school, huishouden, sportclubjes.
Dan vriendschappen, ouders, familie.
En ergens daarachter, verstopt tussen het opruimen van de ontbijtboel en het instellen van een bedtijd, zit hij. Mijn partner. En ik.
Ik merkte het laatst toen we samen langs onze oude buurtkroeg liepen.
Daar waar we ooit flirtten aan de bar, nachten doorhaalden, elkaar aankeken als geliefden – niet als collega-ouders.
We zeiden niets bijzonders. Maar zijn blik raakte me.
Het was een herinnering aan wie we ook zijn, naast alles wat we runnen.
Is het raar om je partner soms als collega te zien?
We runnen een huishouden als een klein bedrijf.
We houden overleggen, delen planningen, nemen beslissingen.
Functioneel. Efficiënt.
Maar… romantisch?
Niet echt.
Ik miste de blikken. Het flirten. Het spontane.
Niet alleen de seks – ook het gevoel van verbinding.
En dus besloten we het anders te doen. Niet groots, niet perfect. Maar bewust.
Bijvoorbeeld: we spraken af om weer één keer per maand naar diezelfde kroeg te gaan. Gewoon wij. Zonder kinderen, zonder structuur.
Ook namen we een notitieboekje op de keukentafel met vragen – hoe voel jij je vandaag? Wat mis je? – voor als het gesprek onder de kinderdrukte verdwijnt.
Kleine manieren waarop wij balans vinden tussen ouderschap en relatie
- We begroeten elkaar écht.
Niet vluchtig, maar met een kus. Oogcontact. Even aanraken.
Zelfs als er speelgoed op de vloer ligt. - We plannen niets-ouders-dingen.
Zoals: samen naar onze oude kroeg. Of een koffietje in de stad als de kinderen op school zijn.
Iets kleins, maar het herinnert ons eraan: wij zijn óók partners. - We delen niet alleen to-do’s, maar ook gevoelens.
Aan het einde van de dag even zitten op de rand van het bed. Eén vraag:
“Wat heb je vandaag voor jezelf gevoeld?” - We maken ruimte voor fysiek contact – zonder verwachting.
Een hand op zijn knie. Zijn hand op mijn rug. Tegen elkaar aan liggen in bed.
Zonder druk. Gewoon weer dichtbij. - We lachen. Heel bewust.
We sturen elkaar memes. Doen overdreven dansjes in de keuken.
Humor maakt alles lichter – ook als we moe zijn.
Tot slot – Je hoeft niet te kiezen tussen moeder of minnaar
Je bent allebei.
En je mag het soms lastig vinden.
Het ene moment geef je je borst, het andere wil je zelf vasthouden worden.
Het ene uur lees je voor, het andere wil je fluisteren.
Het is geen tegenstelling.
Het is een uitnodiging om te blijven schakelen, voelen, kiezen.
Voor hem. Maar vooral ook: voor jezelf.
Herkenbaar? Lees ook:
- Waarom ruimte nemen in je relatie juist liefdevol is
- Een sexy avondroutine ook met kinderen? Roos legt het uit.
- Waarom ik soms verlang naar de vrouw die ik was vóór het moederschap
Liefs,
Roos