Mijn libido was op vakantie – dit hielp wél (zonder druk of trucjes)

Er waren dagen dat ik dacht:
“Gaat het ooit nog terugkomen?”
De zin. Het vuur. Dat gevoel van ja, nú.

Maar alles in mij zei: nee hoor.
Te moe. Te druk. Te veel hoofd, te weinig lijf.
En als ik dan ergens over seks las, voelde het… ver weg. Niet van mij.

Laag libido als vrouw – is dat normaal?

Blijkbaar wel.
Ik vroeg het voorzichtig in mijn vriendinnengroep.
En ineens klonken er zinnen als:
“Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst écht wilde.”
“Ik wil het wel… maar ik voel het niet.”

Dat was voor mij een opluchting.
Ik was niet kapot. Ik was gewoon mens.
Een vrouw met een lijf dat méér doet dan alleen willen.
Een lijf dat moet landen, vertragen, opladen.
Dat zin pas voelt als er rust is. Of ruimte. Of prikkels die kloppen.

Hoe krijg ik weer zin in seks?

Ik begon klein.
Geen groot plan. Geen ’30 dagen challenge’.
Maar dingen die me weer in mijn lijf brachten.

  • Niet meteen naar de bank na bedtijd, maar een warme douche in stilte
  • Mijn telefoon wegleggen en een roman lezen waar ik iets bij voelde
  • Muziek luisteren die niet over kinderen of chaos ging, maar over verlangen

Langzaam veranderde er iets.
Niet ineens een mega libido.
Maar wél weer momenten waarop ik dacht:
“Ik heb zin. In contact. In mezelf. In hem.”

De ontdekking die verschil maakte

Het grootste inzicht?
Dat libido geen knop is.
Je kunt het niet ‘aanzetten’. Je kunt het alleen uitnodigen.

Voor mij betekende dat:

  • Niet focussen op seks, maar op verlangen
  • Niet wachten tot ik er ‘zin’ in had, maar actief mezelf helpen die zin te vinden
  • En stoppen met denken dat het vanzelf terugkomt zonder ruimte te maken

En dus ging ik af en toe dansen in de woonkamer.
Ging ik sporten om m’n lijf weer te voelen.
Flirtte ik met Floris in plaats van alleen maar praktische dingen te bespreken.
Niet allemaal tegelijk. Niet elke dag. Maar stap voor stap.

Tot slot – Libido als signaal, niet als schuld

Ik dacht lang dat geen zin hebben betekende dat er iets mis was.
Maar nu zie ik het als een signaal.
Dat ik wat meer van mezelf mag zijn.
Dat ik ruimte nodig heb. Spanning. Of zachtheid.

En dat dat niks zegt over mijn liefde. Of mijn relatie.
Alleen over wat mijn lijf vraagt.

Dus nee, het hoeft niet elke week. Niet elke maand zelfs.
Maar als het er weer is?
Dan geniet ik dubbel.

Herkenbaar? Lees ook:

Liefs,
Roos

Scroll naar boven