Mentale affaire of fantasie – waarom verlangen in een lange relatie mag blijven bestaan

Ik zie hem niet vaak.
Af en toe. Bij een Zoom-call. Een congres.
Een keer in Valencia.
Sergio.

Spaans. Slim. Zelfverzekerd op een stille manier.
Oogopslag alsof hij iets weet wat jij nog moet ontdekken.
Hij praat met die kalme intensiteit die blijft hangen.
Alsof hij nooit zomaar iets zegt. Alsof hij alles al eens heeft meegemaakt.

Een collega vertelde – tussen een slok wijn en een schouderophalen door – dat Sergio dominant is in bed.
Niet als roddel. Gewoon… als feit.
Hij zou z’n huwelijk niet zo nauw nemen.
“Hij kijkt je aan alsof hij je al uitgekleed heeft voordat je iets hebt gezegd.”

Ik lachte. En voelde het direct.
Want ik wéét hoe hij naar me kijkt.
Geen twijfel. Geen aarzeling.
Alsof hij me doorziet.
Alsof hij weet dat ik – op sommige dagen – verlang naar precies dat.

Mentale affaire of seksuele fantasie?

Ik heb het nooit uitgesproken.
Niet naar hem. Niet naar Floris.
Want het is niets.
En tegelijkertijd: alles.

Mijn seksuele fantasieën over Sergio zijn zó intens, dat ik me soms afvraag of ik het nog in de hand heb.
Ze komen als ik een podcast luister.
Als ik mijn tanden poets.
Als ik in de lift sta met niemand om me heen.

In mijn hoofd is hij direct. Onverzettelijk.
En ik geef me over. Niet omdat ik moet.
Maar omdat ik wíl.

De werkelijkheid?
Die zou nooit kunnen tippen aan wat er zich in mijn hoofd afspeelt.
Niet omdat Sergio niet echt is.
Maar omdat hij in mijn fantasie perfect getimed is.
Geen twijfel. Geen kleine kinderen. Geen agenda.

Alleen een energie die me uitkleedt.
Een mentale affaire die leeft in stilte – en soms luider dan de werkelijkheid voelt.

Is een mentale affaire écht onschuldig?

Ik weet dat ik niets fout doe.
En toch…
Voelt het intiem.

Alsof ik iets voor mezelf houd.
Iets wat te maken heeft met verlangen – maar niet met Floris.
Alsof Sergio in een kamer woont die ik voor niemand anders open.

Soms voelt het als verraad.
Soms als een ontsnapping.
En steeds vaker als iets dat me wakker houdt.
In de goede zin van het woord.

Misschien is een mentale affaire niet gevaarlijk, maar juist eerlijk.
Omdat ze laat zien dat verlangen niet verdwijnt – alleen van vorm verandert.

Wat zegt een mentale affaire over jezelf?

Deze mentale affaire zegt minder over Sergio…
en meer over mij.

Over mijn verlangen naar verrast worden.
Gevangen worden.
Niet hoeven denken. Niet hoeven zorgen.
Alleen voelen.

Het zegt dat ik lééf.
Dat ik nog wil.
Dat ik niet alleen moeder, partner of professional ben.
Maar ook gewoon: een vrouw.
Met honger. Met fantasie. Met vuur.

En misschien is dat het hele punt.
Sommige delen van ons mogen leven in verbeelding.
Omdat ze daar vrij zijn van oordeel, controle of schaamte.

Lees ook: Fantasieën in je relatie, Fantasieën bespreken met je partner en Seksuele autonomie in een lange relatie.

Waarom mentale affaires geen bedreiging hoeven te zijn

Een mentale affaire is geen gevaar voor je relatie.
Het is een teken dat er nog verlangen stroomt.
Dat je nog geraakt kunt worden.
En dat is iets moois.

Fantasieën kunnen juist een spiegel zijn – een uitnodiging om eerlijker te kijken naar wat je nodig hebt.
Misschien meer speelsheid. Misschien meer spanning. Misschien gewoon: meer jezelf.

Tot slot

Ik heb niets met Sergio gedaan.
Misschien gebeurt dat ook nooit.

Maar ik weet: wat ik voel is echt.
Niet omdat het tastbaar is.
Maar omdat het me iets vertelt.
Over mijn lijf. Mijn hoofd. Mijn schaduwkant.

Een mentale affaire hoeft geen bedreiging te zijn.
Het is een herinnering: dat verlangen niet verdwijnt, maar verandert.
En zolang ik blijf luisteren – zonder over mijn grenzen te gaan –
blijft dat vuur van mij.
En misschien, als de timing goed is…
ook een beetje van ons.

Liefs,
Roos