Ik ben al jaren samen met Floris. We delen een huis, kinderen, herinneringen en de inhoud van onze agenda’s. We zijn elkaars thuis.

En toch betrap ik mezelf de laatste tijd op een vraag die blijft hangen:

Is monogamie eigenlijk nog van deze tijd?

Niet uit onvrede. Niet omdat ik niet van hem hou. Maar omdat ik steeds vaker voel dat liefde en verlangen niet altijd netjes in één vorm passen.

Wat is monogamie eigenlijk – en waar komt het vandaan?

We denken vaak dat monogamie de norm is. Dat het ‘hoort’. Maar historisch gezien is monogamie verrassend jong.

Onze verre voorouders leefden in groepen waar seksuele banden vaak minder vastlagen. Monogamie werd pas belangrijk toen we gingen boeren, land bezaten, erfgoed regelden. Het ging over structuur. Over zekerheid. Over controle. Niet over liefde.

Toch groeide het uit tot een morele standaard – een fundament voor religie, wetten en gezinssystemen. In het Westen werd het symbool van betrouwbaarheid, stabiliteit en ‘echte’ liefde.

Maar is monogamie natuurlijk?

Dat is moeilijk te zeggen. Biologisch gezien zijn mensen in staat tot diepe verbondenheid – maar ook tot verlangen naar anderen. De natuur kent geen eenduidig antwoord. Sommige diersoorten zijn monogaam, de meeste niet. Wij zitten ertussenin: we zijn emotioneel loyaal, maar lichamelijk nieuwsgierig.

Misschien is monogamie dus niet onnatuurlijk, maar ook niet universeel. Het is een keuze. Een afspraak. Een cultuurproduct dat voor de één werkt – en voor de ander wringt.

Waarom ik deze vraag nu durf te stellen

Omdat ik voel dat het niet zwart-wit is. Omdat ik vriendinnen heb die ook fluisteren over verlangen. Omdat Floris en ik eerlijk durven te praten over wat we missen – én wat we koesteren.

En… omdat er iemand was. Een collega, op een werkreis. In Spanje.

Een ontmoeting die vragen opriep

Sergio. We raakten aan de praat tijdens een diner op een rooftop. Er was wijn, uitzicht over Barcelona, zwoele avondlucht. En iets in zijn blik zei me: ik zie je.

Er is niets gebeurd. En toch gebeurde er van alles in mij. Verlangen. Vragen. Spanning.

Niet over vreemdgaan. Maar over wat trouw eigenlijk betekent.

Is het liefde als je ook naar anderen kijkt?

Voor mij wel. Liefde is ook: veilig genoeg zijn om eerlijk te zijn.
Om toe te geven dat je iemand aantrekkelijk vindt. Dat een fantasie niet per se bedreigend is.

Soms delen Floris en ik die gedachten met elkaar. Met een glas wijn. Of als we in bed liggen. En heel soms – wordt het juist extra intiem daardoor.

Openheid als verbinding

We ontdekten dat openheid niet hetzelfde is als ontrouw. Het is eerlijkheid. Nieuwsgierigheid. De bereidheid om niet alles in jezelf op slot te doen, maar samen te onderzoeken wat er leeft.

Die gesprekken brachten ons niet verder uit elkaar, maar juist dichterbij. Want verlangen is niet het probleem. Geheimhouding wel.

Is monogamie een keuze of een reflex?

Veel mensen kiezen niet bewust voor monogamie – ze ervan uitgaan dat het zo hoort. Maar wat als je het wél bewust zou onderzoeken? Wat als je samen met je partner kijkt naar wat echt past, in plaats van wat verwacht wordt?

Daar zit kracht in. Niet in het kopiëren van een model, maar in het creëren van je eigen vorm van liefde.

Voor de één is dat levenslange exclusiviteit. Voor de ander is dat openheid, eerlijkheid en vertrouwen – met of zonder fysieke vrijheid.

Monogamie, open relaties en alles ertussenin

De laatste jaren hoor je steeds vaker over open relaties, polyamorie en ethical non-monogamy. Niet als hype, maar als teken dat mensen opnieuw nadenken over wat liefde betekent.

In een open relatie gaat het niet om ‘meer seks’, maar om bewust kiezen. Om het gesprek aan te gaan: wat betekent trouw voor ons? En kunnen eerlijkheid en verlangen naast elkaar bestaan?

Misschien is de vraag dus niet óf monogamie nog werkt, maar voor wie – en op welke manier.

De balans tussen trouw en vrijheid

Trouw is niet hetzelfde als beperking. En vrijheid is niet hetzelfde als ontrouw. Daartussen ligt een gebied dat we zelden verkennen: het terrein van openheid, vertrouwen, en eerlijke nieuwsgierigheid.

Ik weet niet of ik een open relatie wil. Ik weet dat ik een open geest wil. Dat ik wil voelen dat ik als vrouw mag bestaan in al mijn lagen. Niet alleen als moeder, partner of organisator.

Ik wil blijven ontdekken, spelen, kiezen. Soms is dat met Floris. Soms in mijn hoofd. Soms misschien… ooit… daarbuiten?

Wat liefde voor mij vandaag betekent

Voor mij is liefde geen vorm, maar een energie. Een dynamiek tussen vrijheid en verbondenheid. Tussen veiligheid en nieuwsgierigheid. Tussen wat is en wat nog kan groeien.

Misschien is dat de moderne liefde: niet één vaste route, maar het lef om te blijven vragen – zonder bang te zijn voor het antwoord.

En dat vraagt iets nieuws van ons allemaal: meer bewustzijn, meer communicatie en meer eerlijkheid.

Wat helpt als je deze vragen ook voelt

• Praat met je partner – niet vanuit angst, maar vanuit nieuwsgierigheid.
• Lees over relatievormen – polyamorie, ethical non-monogamy, open relaties.
• Reflecteer eerlijk – gaat het om gemis of om verlangen naar groei?
• Zoek begeleiding – relatietherapie of boeken kunnen helpen bij open gesprekken.
• Wees mild – nieuwsgierigheid is geen fout, het is een teken dat je leeft.

Lees ook: Wat is een open relatie?, Polyamorie uitgelegd, Seksuele fantasieën bespreken.

Tot slot

Ik weet niet of monogamie nog van deze tijd is. Misschien is het nooit de juiste vraag geweest.

Misschien is de betere vraag:
Wat past bij ons? Nu? In dit leven, in deze fase?

Voor nu is er liefde. Veiligheid. En openheid. En dat voelt als de meest moderne vorm van verbinding die ik me kan voorstellen.

Liefs,
Roos