Waarom ik soms verlang naar de vrouw die ik was vóór het moederschap

Er zijn dagen dat ik mezelf mis.
De vrouw die ik was vóór het moederschap.

Ik dook spontaan de kroeg in op vrijdagavond. Lachte luid, danste wild en zoende soms iemand zonder te vragen naar zijn achternaam.
Ik had weleens een one night stand.
Ik flirtte. Ik leefde. Ik had honger naar avontuur, naar aanraking, naar vrijheid.

Ik dacht aan mezelf. Zonder schuldgevoel.

En nu?

Nu ben ik moeder. En dat is intens mooi. Maar soms voel ik me ver weg van die vrouw die ik ooit was.
Alsof ze ergens onder alle verantwoordelijkheden en routines is begraven.
En ik verlang naar haar.

Is het normaal dat je jezelf kwijt bent geraakt als moeder?

Ja, dat is normaal.
Veel vrouwen voelen zich na de geboorte van hun kind(eren) anders, leeg of zoekende.

Ik had nooit gedacht dat ik mezelf zó zou verliezen in het moederschap.
Niet omdat ik het niet wil zijn – moeder zijn is het mooiste én het moeilijkste wat me is overkomen.
Maar het is ook overweldigend. Alles draait om zorgen, regelen, aanwezig zijn.

Je blijft geven, geven, geven… totdat je op een dag denkt:
“En waar ben ík gebleven in dit alles?”

Wat gebeurt er met je identiteit na het moederschap?

Moederschap vraagt overgave. Maar soms wordt overgave een verdwijning.
Je lichaam verandert. Je ritme verandert. Je prioriteiten verschuiven.

En met die verschuiving, verdwijnt langzaam een deel van je identiteit.
Of liever gezegd: het verdwijnt niet – het raakt ondergesneeuwd.

Ik was mezelf kwijt als moeder. Niet volledig, maar een beetje. Steeds een beetje meer.
En ik miste haar. Die vrouw die leefde voor zichzelf, naast alles wat ze voor anderen doet.

Hoe kun je jezelf weer terugvinden (zonder schuldgevoel)?

Voor mij begon het met ruimte. Niet per se in tijd – maar in mijn hoofd.
Ruimte om te voelen. Om eerlijk te zijn tegen mezelf.

Ik stelde mezelf opnieuw vragen:
– Wat geeft mij energie?
– Wat mis ik het meest?
– Waar verlang ik naar, los van ‘moeten’?

Langzaam begon ik mezelf weer te voeden:
Met wandelen, schrijven, dansen, creëren.
Niet als luxe. Maar als noodzaak.

En vooral: zonder schuldgevoel.
Omdat ik geloof dat een moeder die zichzelf voedt, ook haar gezin voedt.
Niet alleen met boterhammen – maar met zachtheid, licht en liefde.

Mag je soms verlangen naar een ander leven?

Ja.
Je mag onvoorwaardelijk van je kinderen houden én soms terugverlangen naar het leven dat je had.
Dat maakt je geen slechte moeder. Dat maakt je een mens.

Dat verlangen is geen zwakte. Het is een signaal.
Een uitnodiging om stil te staan.
Om opnieuw te kiezen.

Voor jezelf. Voor wie je bent – én wie je wilt blijven.

Liefs,
Roos