Samen uit, samen thuis? De kracht van apart tijd doorbrengen

Ik hou van hem.
Echt.
Maar soms wil ik gewoon even niet samen zijn.
Niet in de ‘wij’-vorm denken. Niet overleggen over tijden, boodschappen of bedtijd.

Soms wil ik gewoon even alleen zijn.
Of met anderen.
Met vrouwen die me herinneren aan wie ik ben buiten het moederschap.
Met mijn benen op het terras, rode wijn in de zon. Flirtend met die knappe barman omdat het kan – niet omdat ik iets wil.
Omdat ik voel: dit lijf leeft. Deze vrouw bestaat nog.

Waarom apart tijd doorbrengen niet afstand creëert, maar juist ruimte

Lange tijd dacht ik dat het een soort falen was.
Alsof behoefte aan ruimte betekende dat ik niet gelukkig was in mijn relatie.

Maar dat bleek bullshit.
Tijd apart doorbrengen is geen breuk – het is een brug.
Naar jezelf. Naar verlangen. Naar ontspanning.
En ja: uiteindelijk ook weer naar elkaar.

Als ik een weekend weg ben met vriendinnen, kom ik lichter thuis.
Ik breng verhalen mee. Energie. Zin.
Als ik sport – écht zweet, adem en voel – kom ik weer dichter bij m’n lijf.
En dus ook bij mijn zin om weer contact te maken. Met mezelf én met hem.

Hoe houd je ruimte in een relatie met kinderen?

In alle eerlijkheid: het gaat niet vanzelf.
Met kinderen, werk, een huishouden en alles ertussenin, is er altijd wel een reden om elkaar alleen maar te zien als partners-in-planning.

Maar we proberen het bewust te doen.
Tijd inplannen apart van elkaar, net zo serieus als samen zijn.

Hij een dag mountainbiken.
Ik een avond dansen of gewoon: niets hoeven.
En daarna vertellen we het elkaar. Niet omdat het moet – maar omdat we weer iets te delen hebben.

Wat het ons oplevert

Meer lucht.
Minder irritatie.
Meer verlangen.

Want eerlijk?
Als we te veel in elkaars energie hangen, word ik kriegelig.
Dan ga ik lopen zuchten om zijn ademhaling of hoe Floris zijn sokken op de bank laat liggen.

Maar als ik ruimte neem, voel ik weer waarom ik bij hem ben.
Omdat ik hem mis. Omdat ik iets van mezelf bij hem kwijt kan.
Niet omdat het moet, maar omdat ik het wíl.

Tot slot

‘Samen uit, samen thuis’ is soms overrated.
Ik geloof eerder in: samen groeien, samen kiezen – en soms: even alleen.

Tijd apart is geen afstand.
Het is ademruimte.
Voor jezelf. Voor elkaar.

Zodat ik op zondagavond weer naast Floris zit – met z’n sokken slordig op de bank – en denk:
ja, jij bent het.

En ik op zaterdagmiddag nog even glimlach naar de knappe barman die net iets te lang blijft hangen bij het inschenken.
Niet omdat ik iets wil.
Maar omdat ik weer weet: ik leef. En ik kies.

Voor mezelf.
En voor ons.

Liefs,
Roos