Waarom ik stopte met wachten tot hij het initiatief nam in bed

Er was een periode waarin ik stil bleef liggen.
Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel.

Ik wachtte.
Op een blik. Een aanraking. Een initiatief van hem.
Als hij niets deed, gebeurde er niets.
En ergens voelde ik me daar veilig in – want dan kon ik zeggen: “Zie je wel? Hij wil het niet.”

Maar dat was niet helemaal waar.
Soms zei hij het wél.
Dat hij me miste. Dat hij behoefte had.
Soms benoemde hij het zacht. Soms wat zeurderig.

En ik? Ik voelde me schuldig.
Omdat ik wist dat hij verlangen had – en ik hem daarin liet wachten.
Maar ík voelde niets. En dat schuldgevoel maakte het alleen maar stiller in mij.

Tot ik me realiseerde:
Het probleem is niet dat hij geen initiatief neemt.
Het is dat ík het heb weggegeven.

Seksuele frustratie is niet alleen fysiek

Ik voelde me regelmatig gefrustreerd.
Niet alleen omdat we weinig seks hadden, maar omdat ik me niet begeerd voelde. Niet levend.
Maar in plaats van iets te doen, schoof ik het bij hem.
Hij had het druk. Was moe. Of, als hij iets zei, vond ik het opdringerig.

En ik? Ik werd stiller.
Tot ik me op een dag afvroeg: “Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst zélf initiatief genomen in bed?”

Het antwoord confronteerde me.
Ik had mezelf onzichtbaar gemaakt. Mijn verlangen op pauze gezet. Mijn kracht ingehouden.

Waarom wachten we als vrouwen eigenlijk?

Als we honger hebben, eten we.
Als we moe zijn, slapen we.
Maar als we verlangen, wachten we.
Tot hij begint. Tot hij zin heeft. Tot het moment klopt.

We schuiven het initiatief vaak op hem af – uit gewoonte, uit onzekerheid, of omdat we denken dat het zo hoort.

Maar wat als dat wachten ons kleiner maakt?
Wat als het verlangen juist groeit als we er zelf ruimte aan geven?

Wachten is óók kiezen.
En ik wilde niet meer kiezen voor stilstand.

Wat er veranderde toen ik wél initiatief nam

Ik begon klein.
Een aanraking in de keuken. Een directe blik.
Een appje in de middag met: “Vanavond?”
Niet omdat ik hem iets moest geven, maar omdat ik iets wilde voelen. Mezelf.

Ik sprak het uit:
“Ik wil je.”
“Ik mis het.”
“Ik wil niet meer afwachten.”

En weet je? Hij ontspande.
Niet omdat er ineens seks was – maar omdat ik er weer was.
Als vrouw. Als minnaar. Als levende aanwezigheid.

En ik? Ik voelde me weer krachtig. Zacht. Aanwezig.

Initiatief nemen is geen controle willen

Het gaat niet om overnemen.
Het gaat om meebewegen.
Om zeggen: mijn verlangen telt ook.

Voor mij betekende initiatief in bed niet dominantie, maar bevrijding.
Ik hoef niet te wachten tot iemand mij aanzet.
Ik mág het zelf voelen. En volgen.

Tot slot

Ik wacht niet meer.
Niet omdat ik ongeduldig ben.
Maar omdat ik mezelf niet langer op pauze zet.

Ik neem initiatief.
Omdat ik zin heb.
Omdat ik levend ben.
Omdat mijn verlangen niet passief is – het is krachtig.

En dat mag er zijn.

Liefs,
Roos