Wat ik dacht over vreemdgaan… totdat ik een flirt had

Barcelona. 27 graden.
Een werktrip van drie dagen. Grote beurs, strak programma, netwerken tot je erbij neervalt.
En ’s avonds: wijn op een dakterras, voeten uit de hakken, blikken die iets langer blijven hangen dan professioneel nodig is.

Op dag één raakte ik in gesprek met hem.
Slim. Aantrekkelijk. Een scherpe blik, een ontspannen houding.
We praatten over iets technisch — geen idee meer wat — en ineens over boeken, reizen, het leven.

Ik lachte.
En ik zei niet dat ik getrouwd ben.
Niet dat ik moeder ben.
En hij vroeg er niet naar.

Is flirten vreemdgaan?

De dag erna: koffie.
Een lunch in dezelfde kring.
Zijn hand die mijn onderrug kort aanraakte toen hij langs me liep.

Het was zó subtiel. En zó geladen.

En ik voelde me… wakker.
Niet omdat ik iets wilde beginnen.
Maar omdat ik iets voelde.
Verlangen. Spanning. Zin in mezelf.

En ik vroeg me af: is flirten vreemdgaan?
Of is het simpelweg een herinnering dat je leeft?

Wat is emotioneel vreemdgaan eigenlijk?

We raakten gewend aan elkaars aanwezigheid.
Er waren blikken, halve zinnen, kleine aanrakingen.

Ik deelde geen privéleven.
Maar ik deelde wel energie. Aandacht.
En die avond, op het balkon van het hotel, voelde ik me meer vrouw dan ik in tijden had gedaan.

Zonder fysiek contact.
Zonder woorden die over grenzen gingen.

En toch voelde het… intiem.
Alsof ik een ruimte in mezelf betrad waar ik lang niet was geweest.

Waarom die flirt me raakte

Op de laatste avond was er een feest.
Een DJ, tapas, warme wind.
Ik droeg een jurk waarin ik me mooi voelde. Niet uitdagend — gewoon echt van mij.

Hij vond me op de dansvloer.
We dansten. Niet plakkerig, niet bezitterig.
Gewoon ritme, warmte, elektriciteit.

Toen hij iets dichterbij kwam, stapte ik terug.
Niet uit angst, maar uit helderheid.

Er was niets gebeurd. En toch was er alles gebeurd.
In mij.

Mag je flirten als je getrouwd bent?

Ik weet het nog steeds niet zeker.
Maar ik weet dit:

Flirten hoeft geen breuk te zijn.
Soms is het een brug — naar jezelf.

Ik kwam thuis bij Floris.
Zijn rommelige haar. Zijn sokken op de bank. Zijn vanzelfsprekendheid.

En ik voelde me niet schuldig.
Ik voelde me levend.

Want wat daar in Barcelona gebeurde, was geen ontsnapping.
Het was een herinnering.
Aan mijn lijf. Mijn vrouw-zijn. Mijn verlangen.

Niet voor iemand anders.
Maar, uiteindelijk, weer voor mij.

Liefs,
Roos